-
Dromen en niksen
Vrijdagochtend, ik word wakker en denk na over welke dromen ik afgelopen nacht allemaal heb beleefd. Het zijn flarden die naar boven komen. Zo was ik terug in Zeeland, de plek waar ik bijna 5 jaar op een tuinderij heb gewerkt. Ik bevond me daar aan de Noordweg in Middelburg op t erf van de buurman, daar in de machineschuur zag ik een cultivator staan “met” verkruimelrol, de cultivator die in werkelijkheid op mijn verlanglijst staat op mijn huidige werkplek. Voor de machineschuur lag speelgoed in het al enigszins hoge gras, ik ging het opruimen en gooide het op hopen in de schuur, zo kon ik later het gras ongestoord daar gaan maaien. Ik was daar met meer mensen, wie die mensen waren weet ik niet meer, net als de exacte verhaallijn van deze droom, ik was daar, maar hoe ik daar kwam en weer weg ging weet ik niet meer. Ik weet wel dat de desbetreffende cultivator “met” verkruimelrol door mij niet geschikt werd geacht, maar 1 rij tanden, dat was toch echt te weinig. In wakkere toestand ben ik t daar geheel mee eens. Het is bijzonder welke details blijven hangen bij dromen, maar sinds ik ze een beetje bij hou, heb ik het idee dat ik er wel meer onthoud. Zo was dit niet de enige droom van vannacht, ik was ook in mijn ouderlijk huis in Lengel, daar waar ik laat aan kwam in slaap viel voor de tv, en toen ik wakker werd midden in de nacht om 3 uur, was mijn eerste gedachte dat het een te korte nacht in bed zou worden. Ik werd echter snel afgeleid van die gedachte, er stonden deuren open naar de gang de keuken en ook de deur in de bijkeuken naar buiten. Buiten was het donker en ik verweet mij zelf niet wetende hoe ik in deze situatie was thuisgekomen dat ik de deuren niet op slot had gedaan. Nu was er ingebroken, tenminste dat was het gevoel wat er in mij ontstond. Veel verder ging de droom niet.
Naast deze dromen zat ik ook nog in de Auto met een mede Splash-koor-lid op zoek naar een glasbak en was er een fragment van een knuffelige playworkshop op een locatie die me aan verschillende plekken deed denken, maar nu in wakkere toestand zijn deze dromen verder weg. -
Nieuwe Ronde
Een nieuw jaar ligt voor ons. Als een leeg wit A4’tje op de tekentafel. Vele dagen zullen uiteindelijk kleur bekennen. Is het kop of munt, of alles te gelijk. Energiek of rustig, en daar gewoon content mee zijn.
Het kan heet worden, of er kan een frisse nieuwe wind gaan waaien. Een nieuw jaar, nieuwe ronde nieuwe kansen. De dagen vullen zich vanzelf, het leven gaat gewoon door. Er zijn verwachtingen en verlangens, omarm ze maar.
-
En we schakelen over naar…
Het is stil in het bos, in de verte krast een kraai en iets dichterbij hoor ik een specht tikken op een boom. Ik probeer te kijken of ik m kan zien, maar de duisternis heeft zich al ingezet en dus doe ik het met het geluid. Als ik me vervolgens weer in beweging zet komt daar het geluid van mijn voeten neerkomend op het nog relatief verse bladerdek bij. Tsssp tssp tssschp, ik baan mij verder het bos in. Het wordt een korte wandeling, want zo fit voel ik mij niet. Het is bijna een december traditie, zo gauw het teeltplan voor het komende jaar zo goed als klaar is, zegt mijn lichaam even ho. Wel maar 1 keer want de meerdere ho’s zijn voor de kerstman weggelegd.
-
Eigenlijk is het al Voorjaar..
Oké, dit was dan nog wel een winters weekje, de temperaturen bleven onder het vriespunt en de zon scheen zo nu en dan over een prachtig besneeuwd landschap maar er is iets anders aan de hand:
Normaal gesproken wordt 21 maart als begin van de lente gezien(astrologisch), het moment dat de zon boven de Evenaar staat. De metrologen houden 1 maart aan als begin van de lente, want dat rekent wat makkelijker. En nu heb ik nog een nieuw startpunt van de lente geleerd: 4 februari……
-
Winterpret
-
Winterwonderland
-
Sneeuw
Wauw, dat was wat ik dacht toen ik naar buiten keek even na 6 uur vanochtend. Een prachtig winterlandschap zag ik, meer dan dat ik had gedacht. En Ja ik was er vroeg bij en dat was niet voor niks…
Gisterenavond zat ik achter mijn laptop ‘The Voice’ terug te kijken toen het begon, eerst heel zacht en later wat harder, van stuifsel tot echte vlokken die naar beneden kwamen. De vlokken danste prachtig naar beneden in de tuinverlichting. Mijn concentratie was meteen weg en ik brak de ‘Battle’ ruwweg af, dat zegt wat over het uitzonderlijke van de sneeuw, maar ook wat over de Voice. Ik zette ‘Winter wonderland’ in de uitvoering van ‘Earth, Wind and Fire’ op en danste, lachte en verwonderde me. Een soort van euforisch gevoel kwam er naar boven, ik stond te stuiteren in mijn woonkamer. Ik had er al naar uitgekeken, de pluim en weergoeroes op de voet gevolgd, en nu was het zover. Op de tuintafel maakte ik alvast een mini sneeuwpop.
-
Stilte als basis
Voor een kunstschilder begint aan een nieuw schilderij staat daar een ezel met een wit vlak. Voordat de Narcis haar kop boven het maaiveld uitsteekt is ze niet te zien. Een weiland is het een lege weide met gras. Een lied is voordat het bestaat een idee, geluidsgolven komen er nog niet vanaf. Voordat iemand wordt geboren weet de buitenwereld niet wat die persoon later zal neerzetten. Voor dat ik aan deze column begon was ik in stilte, gewoon niks doen. Wel waren er gedachten en een toetsenbord dat wachtte op de eerste aanraking.
Dan komt alles in beweging, de schilder zijn laat kwasten over het doek dansen, kleurrijke lijnen en vlakken verschijnen. De koeien die gekke sprongen maken hun ronde rennen en ontdekken dat de lege wei een paradijs is vol lekkere kruiden en grassen, hier willen ze de komende tijd wel zijn. Wanneer Paul McCartney de gitaar pakte kwamen daar de betoverende klanken die de ruimte vulden, de stilte was van ‘yesterday’. Van toen jij werd geboren je eerste ademteug nam en liet horen dat jij er was; tot al de stappen die je nu al hebt gezet in je leven. Ik die ideeën had om te gaan schrijven, de 2e alinea sluit met een enter.
De rust en leegte zijn de voorbereidingen voor de actie en resultaat. De schilder zag eerder dat jaar een mooi landschap wat nu is vastgelegd. Klara 32 die op stal droomde over een prachtig mooie paardebloem die geluk zou brengen. En terwijl haar zussen dansten vond zij de bloem met daarnaast een klavertjevier. Paul die zoveel had meegemaakt dat het schrijven van een wereldhit zo geschiede. De lezer die na een wandeling, fietstocht of meditatie mentaal weer fris is en een nieuw avontuur aangaat. En ik die na een periode van rust, heel veel niks doen weer in beweging kom, mezelf blijf ontwikkelen en ontdekken.
Januari is bijna voorbij, we gaan langzaam naar de lente, daar waar al het nieuws weer gaat beginnen, maar onthoud: de basis is al gelegd in de winter!
-
Ongekend!
Februari is ten einde en maart staat voor de deur. In verschillende jaren schreef ik rond deze periode over lentekriebels. De winter had lang genoeg geduurd en ik had weer zin om het land op te gaan. Meestal was er nog wat geduld vereist, want t land was te nat en de temperatuur te laag.
Dit jaar had ik tot nu toe helemaal geen tijd voor lentekriebels, want zowaar was het de afgelopen weken al prachtig lenteweer. Afgelopen dinsdag en woensdag was het genieten met korte broek op t land.
Ik heb al heel wat werkzaamheden kunnen verrichten. Compost rijden, groenbemester verkleinen en de kas volplanten. Met de trekker ging ik al het land op, zonder enige moeite trok de cultivator door de droge grond, het stoof zelfs af en toe. Ik bleef maar denken, en dat in februari. Ongekend.
Ik maakte me zelfs al beetje zorgen na de droogte van vorig jaar, en de geringe neerslag afgelopen winter is meer water nodig. Als t zo door zou gaan dan zou ik eind maart alweer aan t beregenen zijn.
Afgelopen dagen werkte ik alsof t seizoen al in volle gang was, ik moest even schakelen, dit in februari.. ongekend.
Nu terwijl ik dit schrijf regent het weer en wordt er nog heel wat voorspeld. Ik ben er blij mee. Weer even wat gas terug nemen, beentjes omhoog en rustig voorbereiden op het seizoen.
En over een paar weken komen ze vanzelf, de voorjaarskriebels. En dan mag het echte voorjaar los barsten. Zoals het hoort in midden/eind maart.
-
Ze zijn er weer, maar nog wel ff wachten.
In het verleden heb ik wel vaker geschreven over het verlangen naar het voorjaar. Dit jaar beginnen de kriebels wel (weer) vroeg: t zal de klimaatverandering wel zijn.
Ik heb het gehad met de winter, in hoeverre er nog sprake is van een winter. Al was deze winter al meer winter dan de vorige winter – hoeveel winters passen er in één zin -, en dat is mooi. Het is wel lekker hoor, rustig op het land, korte werkdagen en tijd voor andere dingen. Maar op een gegeven moment is dat ook weer genoeg, dan verlang je naar het voorjaar. Als je weer mag gaan planten en na het eten nog even terug keert naar de akker om toch nog even een klus af te maken.
De voorjaarskriebels zijn dus weer terug in het land, het zijn net trekvogels. Maanden zie je ze niet, en ineens zijn ze er weer.Na het zien van een documentaire over groenten telen en het bekijken van mijn eigen foto archief – foto’s van schoffelen, mooie kroppen sla en met de korte broek op de trekker – is het definitief gedaan met de geestelijke winterrust. Welkom terug lentekriebels!
Of het een vroeg voorjaar wordt is nog afwachten, het is nog half februari en april is nog ver weg. Vorig jaar ging het vroeg los op de akker (half maart). Mijn voorjaarskriebels begonnen vorig jaar trouwens ook vroeg (4 februari) maar toen hadden we ook geen winter. Maar nu de temperaturen vandaag weer richting de 10 graden (boven nul) wordt de koorts hoger.
Gisteren tijdens mijn fietstocht nog zo’n fenomeen: de eerste opgedroogde grijze grond op de akkers. Het waren maar kleine plekjes, maar toch. Een groot verschil met vorig jaar is dat de vorst er over is geweest. Dus de grond viel prachtig uit elkaar – moet ik weer meteen aan de houtsnippers denken, maar ja dit is op dit moment gebruikelijk, ploegen voor de winter -, hieronder het bewijs.
Een oude boerenwijsheid is dat je kunt gaan zaaien als je met je blote kont op de akker kunt gaan zitten, dat is nog niet het geval. En daarnaast plakt de klei ook nog iets te veel, de grijze koppen – ogedroogde grond – op de akker is het begin. Maar voor nu is geduld een schone zaak. En staan er volgende weer gewoon weer “winter”klussen op het programma, te beginnen met het snoeien van de boomgaard.
In mijn eigen tuintje kon ik het gister niet laten en heb ik wat knoflooktenen in de grond gestopt. Kunnen die vast gaan groeien, is het toch al een beetje voorjaar.
