-
Blijven stromen
Langzaam kabbelend stroomt de Geul langs me heen op mijn pauzeplekje. Ik lig tegen mijn grote rugzak aan op een half hellend vlak, achter mij t wandelpad dat ik zo weer verder vervolg. De zon schijnt en op deze plek is er weinig wind. De wind die deze dag zeker wel waait, ik ben blij dat ik ben gaan wandelen en de fiets heb laten staan. Ik kom graag in Zuid-Limburg maar een wandeling had ik hier nog nooit gemaakt. Met de fiets heb ik de bekende klimmen meerdere keren beklommen verschillende pogingen gedaan om mijn tijd op een segment te verbeteren, bochten gemist en me in afdalingen gestort. Nu te voet is het een andere gewaarwording, het tempo ligt lager en soms sta of zit ik even stil. Zoals nu hier op een hellingkje langs de Geul.
Het water blijft stromen. Laatst zat ik langs de Rozep bij mij in Oisterwijk tegen een boom geleund, daar stroomt t water iets minder luidruchtig, maar t stroomt. Takjes kwamen aandrijven, ze passeerden van rechts naar links. Schaatsrijders dansten over t wateroppervlak maakten hun rondjes. Terwijl ik daar zat dacht ik na over t leven alsof t een rivier was. Ergens begint het, bij een bron of gletsjer, vervolgens begint t meestal klein, kronkelend en kruipend op zoek naar meer bewegingsruimte. Onderweg wordt er veel informatie uit de omgeving opgenomen, van zanddeeltjes tot hele boomstammen. Een klein stroompje kan zich ontwikkelen tot een grote brede rivier.