-
Dromen en niksen
Vrijdagochtend, ik word wakker en denk na over welke dromen ik afgelopen nacht allemaal heb beleefd. Het zijn flarden die naar boven komen. Zo was ik terug in Zeeland, de plek waar ik bijna 5 jaar op een tuinderij heb gewerkt. Ik bevond me daar aan de Noordweg in Middelburg op t erf van de buurman, daar in de machineschuur zag ik een cultivator staan “met” verkruimelrol, de cultivator die in werkelijkheid op mijn verlanglijst staat op mijn huidige werkplek. Voor de machineschuur lag speelgoed in het al enigszins hoge gras, ik ging het opruimen en gooide het op hopen in de schuur, zo kon ik later het gras ongestoord daar gaan maaien. Ik was daar met meer mensen, wie die mensen waren weet ik niet meer, net als de exacte verhaallijn van deze droom, ik was daar, maar hoe ik daar kwam en weer weg ging weet ik niet meer. Ik weet wel dat de desbetreffende cultivator “met” verkruimelrol door mij niet geschikt werd geacht, maar 1 rij tanden, dat was toch echt te weinig. In wakkere toestand ben ik t daar geheel mee eens. Het is bijzonder welke details blijven hangen bij dromen, maar sinds ik ze een beetje bij hou, heb ik het idee dat ik er wel meer onthoud. Zo was dit niet de enige droom van vannacht, ik was ook in mijn ouderlijk huis in Lengel, daar waar ik laat aan kwam in slaap viel voor de tv, en toen ik wakker werd midden in de nacht om 3 uur, was mijn eerste gedachte dat het een te korte nacht in bed zou worden. Ik werd echter snel afgeleid van die gedachte, er stonden deuren open naar de gang de keuken en ook de deur in de bijkeuken naar buiten. Buiten was het donker en ik verweet mij zelf niet wetende hoe ik in deze situatie was thuisgekomen dat ik de deuren niet op slot had gedaan. Nu was er ingebroken, tenminste dat was het gevoel wat er in mij ontstond. Veel verder ging de droom niet.
Naast deze dromen zat ik ook nog in de Auto met een mede Splash-koor-lid op zoek naar een glasbak en was er een fragment van een knuffelige playworkshop op een locatie die me aan verschillende plekken deed denken, maar nu in wakkere toestand zijn deze dromen verder weg. -
Rusten en slapen, makkelijker gezegd dan gedaan
Winter is een tijd van rust, terugtrekken en nieuwe krachten opdoen, transformeren wat er verandert wil worden en tijd om te niksen, maar in dat laatste ben ik niet heel goed. Dus al snel is daar de afleiding, soms is dat niet erg maar op andere momenten denk ik ook wel: ‘waar ben ik mee bezig’. Het nutteloze scrollen op Instagram bijvoorbeeld, als ik het niet doe, of als ik er afstand van neem zoals nu als ik even met pen en papier aan t schrijven ben, denk ik waarom doe ik het. Maar eenmaal in de “insta-feed getrokken” kan ik het soms erg lang volhouden, om me achteraf daar weer schuldig over te voelen.
-
Thuis
In de zon zittend tegen een omgevallen boom, de schaduw van de bomen is verdwenen simpelweg omdat de bomen zijn gekapt onder de noemer ruimte maken voor de heide. Stronken laten nog zien waar ze ooit stonden, gezonde bomen zijn niet meer. Zij hebben geen fysiek lichaam meer. Ik wel, voel mijn billen op het ietwat vochtige bladerdek, m’n rug leunend tegen het hout dat hard aanvoelt, dat doet het comfort in de loop van de tijd verminderen.
Het lichaam, iedereen heeft er één, maar hoe normaal vinden we dat, staan we er überhaupt wel bij stil en voelen we wel wat daar allemaal gebeurt. Dagelijks zijn we in beweging, lopen van hot naar her, verplaatsen en maken dingen (mee). Onze voeten staan in contact met de aarde, we zitten op onze billen, de ruggengraat zorgt dat we recht overeind blijven. We horen met onze oren en zien de wereld om ons heen met de ogen. En al deze dingen gaan de hele dag maar door, maar zijn we ons dat bewust?
-
Stilte als basis
Voor een kunstschilder begint aan een nieuw schilderij staat daar een ezel met een wit vlak. Voordat de Narcis haar kop boven het maaiveld uitsteekt is ze niet te zien. Een weiland is het een lege weide met gras. Een lied is voordat het bestaat een idee, geluidsgolven komen er nog niet vanaf. Voordat iemand wordt geboren weet de buitenwereld niet wat die persoon later zal neerzetten. Voor dat ik aan deze column begon was ik in stilte, gewoon niks doen. Wel waren er gedachten en een toetsenbord dat wachtte op de eerste aanraking.
Dan komt alles in beweging, de schilder zijn laat kwasten over het doek dansen, kleurrijke lijnen en vlakken verschijnen. De koeien die gekke sprongen maken hun ronde rennen en ontdekken dat de lege wei een paradijs is vol lekkere kruiden en grassen, hier willen ze de komende tijd wel zijn. Wanneer Paul McCartney de gitaar pakte kwamen daar de betoverende klanken die de ruimte vulden, de stilte was van ‘yesterday’. Van toen jij werd geboren je eerste ademteug nam en liet horen dat jij er was; tot al de stappen die je nu al hebt gezet in je leven. Ik die ideeën had om te gaan schrijven, de 2e alinea sluit met een enter.
De rust en leegte zijn de voorbereidingen voor de actie en resultaat. De schilder zag eerder dat jaar een mooi landschap wat nu is vastgelegd. Klara 32 die op stal droomde over een prachtig mooie paardebloem die geluk zou brengen. En terwijl haar zussen dansten vond zij de bloem met daarnaast een klavertjevier. Paul die zoveel had meegemaakt dat het schrijven van een wereldhit zo geschiede. De lezer die na een wandeling, fietstocht of meditatie mentaal weer fris is en een nieuw avontuur aangaat. En ik die na een periode van rust, heel veel niks doen weer in beweging kom, mezelf blijf ontwikkelen en ontdekken.
Januari is bijna voorbij, we gaan langzaam naar de lente, daar waar al het nieuws weer gaat beginnen, maar onthoud: de basis is al gelegd in de winter!
-
Wat wil ik?
Tijdens een visualisatie klonk de vraag: 'Hoe ziet je ideale dag eruit?' Ik dacht meteen aan werkgerelateerde zaken, maar er kwam nog een zin achteraan: 'Je bent vrij vandaag'... De vraag werd een stuk lastiger.
Aan de ene kant is het nu fijn om nu minder te gaan werken, meer rust en fijne om andere dingen te gaan doen, aan de andere kant is het ook spannend want wat ga ik nu eigenlijk met die tijd doen? Nu in de tijd van Mastermind wil ik mezelf ook verder ontwikkelen en dieper tot de kern komen, meer mediteren bijvoorbeeld en de vraag stellen: wat wil ik doen met mijn vrije tijd / leven.
Ik zat vrijdagochtend dus weer braaf te mediteren, en hoe confronterend is het dan weer te constateren dat mijn hoofd vol zit met gedachten. Gedachten over werk, terwijl ik daar nu juist mee ga minderen. Gedachten over dat ik verder wil zakken in het gevoel maar dat ik nog niet tevreden ben met de vooruitgang die ik daar maak. En dan nog de gedachten (innerlijke stemmen) die nergens over gaan, afleid gedachten. Soms kan ik wel even zakken, maar ben er snel uit.
Deze week in gesprek met mijn Mastermind-buddy zij zei iets wat ik eigenlijk wel wist, maar door hoe zij t zij drong t meer tot mij door: Ik ben de hele dag in gesprek met mijzelf. Ik ondervraag mijzelf bijvoorbeeld over mijn dromen: heel veel opties komen naar boven samen met de “maar hoe dan’s” en vraagtekens of dat wel echt iets voor mij is. ‘maar als dit, als dat’. Vermoeiend?, ja misschien wel, maar misschien ben ik er ook wel gewend aan geraakt. Het probleem is, athans zo noem ik het nu even, wat wil / wat is mijn intuïtie, wat zegt mijn gevoel. Als de gedachten zich even op mute zouden kunnen zetten, wat komt er dan naar boven. Kan ik dan heldere inzichten krijgen vanuit mijn lichaam.
Gisteren (zaterdag) ging ik het bos in, daar is het allemaal zo “simpel” de bomen grijpen met hun wortels in de aarde en rijken met hun takken naar de hemel. Ze groeien, bloeien en laten nu hun bladeren los. Elk jaar weer hetzelfde liedje, en geen boom die er over klaagt. Ik trouwens ook niet want de bomen zijn prachtig, bijvoorbeeld om tegen aan te zitten en tot rust te komen. Dat lukte gisteren aardig, niet dat nieuwe inzichten kreeg, maar wel gewoon genoot van de rust en stilte. Ik genoot van 2 eekhoorns die elkaar achterna zaten, verstoppertje speelden achter de dikke boomstam waar zij tegenover elkaar zittend elkaar niet konden zien. En als ze elkaar dan zagen cirkelden ze achter elkaar aan hoog de boom in. Het was een prachtig gezicht. Op weg naar huis liep ik langs een beek stroomafwaarts, de oever werd steeds drassiger tot dat ik tot mijn enkel in de blubber zat. Ik zou hier nu een brug kunnen slaan naar mij zelf: wat is de moraal van dit verhaal. Moet ik met de stroom blijven meelopen totdat ik mijzelf vastloop of moet ik een ander pad kiezen zodat ik als 2 dansende eekhoorns de hoogte in ga. Wat het precies inhoud week ik niet. Maar het beeld van die 2 eekhoorns vind ik prachtig.
Het is mooi dat ik het komende half jaar sowieso nog met regelmaat met dit thema (wat zijn mijn dromen, hoe ziet mijn ideale leven eruit, wat zegt mijn gevoel) bezig ben. Ermee bezig zijn vind ik al heel waardevol, ik kan verder groeien en stappen zetten. Maar soms is t ook lastig en spannend, wat wil ik nou echt? Hoe kom ik nog beter bij een mij passende flow?
That’s the Question!
-
I take it slow in the Slow-Cabin
28-01-2020 Daar zit ik dan dwars op de bank naast één van de vele grote ramen in deze kleine Slow Cabin, ergens aan de rand van bomen,water en een weiland in België. De ramen fungeren omdat het buiten al donker is nu vooral als spiegel. Ik kan mijzelf van verschillende kanten bekijken, iets wat ik in deze blog ook zou doen.
Het is warm binnen de houtkachel achter bij krijgt vandaag geen nieuw hout meer. Het aansteken duurde wel even, 3 maal is scheepsrecht zeg maar. Voor het 2e keer op rij sluit ik mijn winterslaap af alleen in een huisje. Dit keer midden in een weiland in een soort van tiny house. Het is geheel off-grid, uit de kraan komt regenwater, elektriciteit komt van de zonnepanelen op het dak en de enigste verwarmingsbron is een houtkachel, en die geeft voldoende warmte weet ik nu al. Even lekker back to basics zeg maar. Al lekker, ik stond net wel met een zaklamp in een pan te schijnen, de enigste lamp die hier in de keuken/woon en tevens slaapkamer hangt geeft net niet genoeg ligt om te zien of de uien al mooi gefruit zijn. Ik droom weleens van om zo klein te wonen. Dit is dus een prima testcase.
I take it slow. Mijn mobiel staat uit en heb ook geen enkel gevoel van tijd meer. Het is ergens in de avond, ik heb net gegeten en afgewassen. Ik schat het zo tussen 6 uur en half 9 in de avond. Ik deed net even het licht uit en echt donker is het buiten niet, de licht vervuiling is best groot hier. De wolken geven een beetje licht en schuiven op naar het oosten. Daartussenin openingen donkere lucht met hier en daar een ster.
31-01-2020, Een eekhoorn loopt over een boomstam, springt naar een andere tak en verdwijnt uit het zicht. Ik ben net wakker en staar naar buiten, de wolken zijn verdwenen en de zon schijnt in mijn gezicht. In mij heerst een warm en tevreden gevoel. Ik hoef niks, al zijn er wel wat subtiele hints. Want als je op ‘vakantie’ bent moet je wel de omgeving verkennen en ja ik ga straks naar buiten, maar nu even niet. In de Slow Cabin lag ook het boek: “opgeruimd!”, over opruimen dus, moraal van het verhaal, van wat ik tot nu toe las, in één keer alles weggooien of een vaste plaats geven (ontspullen dus). Ik maak meteen even een bruggetje naar mijn hoofd, want die kan soms ook wel een opruimbeurt gebruiken. En daarom nu ook tijd voor ontspanning en reflectie. Heel streng ben ik ook weer niet, dus ik lees en schrijf wel.
Vanmiddag heb ik even een rondje gelopen door de omgeving, daarna veel gelezen en aantekeningen gemaakt uit het boek ‘opgeruimd’. Als ik thuis ben heb ik weer een nieuw project, veel weg gooien en ordenen. Het is heerlijk om zo offline te zijn, ik roep het vaker, maar ook thuis zou ik dit vaker kunnen doen, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Mijn lichaam had overigens niet heel veel energie vandaag, en daarnaast kwam er ook nog eens een hoofdpijn opsteken en t eczeem (waar ik al wat langer last van heb) jeukte ook weer lekker.
Ja mijn lichaam is ook maar een lichaam, ik had de afgelopen weken wel vaker wat mindere momenten. Zo was ik vorige week vrijdag ziek, precies op het moment dat het Nibana festival op het programma stond. Op t (meerdaagse) festival heb ik dus ook wat extra rust genomen, waardoor ik niet 100% heb kunnen genieten van het festival. Al was mijn ziek zijn niet het enigste, ik kwam thema’s tegen die ik lastig vind en wel vaker tegenkom op festivals. Thema’s die hoofdzakelijk rond het verbinding maken liggen. Zonder structuur vind ik t lastig om uit te reiken, terwijl ik daar wel behoefte aan heb. Bij anderen mensen zie ik dat t wel lukt, mensen in knuffels, in gesprek, samen dansend of wat dan ook.. Het is niet altijd even makkelijk. Ik zeg niet dat ik dat nooit heb maar ik zou t wel vaker willen.
Soms is het ook heerlijk om alleen te zijn en dat is iets wat ik ook altijd wel nodig heb. Ik merk t met dansen weleens, als ik dans met een ander kan dat heel fijn zijn (!!!), maar ook verwachtingen, belemmeringen of “wat nu te doen – gedachten” kunnen op de loer liggen. Natuurlijk wisselt het in het moment en per persoon, maar ik vind het vervolgens heerlijk om weer op mijzelf te dansen.
30-01-2020 – Ochtend, Vanuit bed zag ik de prachtige ochtendlucht, zoveel ramen hebben is heel erg fijn in zo’n omgeving. De natuur komt heel dichtbij. Ondertussen brand de kachel alweer alweer, het is wel een kunst om de temperatuur te sturen, gister heb ik hem meerdere keren uit laten gaan, het werd gewoon te warm. Gisteravond zette ik zelfs meerdere keren de deur even wagenwijd open voor wat frisse lucht. En in Bed was het vervolgens nog te warm, want woonkamer temperatuur, en ik hou juist van een frisse slaapkamer, Hashtag tiny Hous live. Nog een dingetje: In de keuken heb ik als grote eter wel behoefte aan grotere pannen (en fornuis). Gisteravond heb ik de pastasaus in 2 verschillende pannetjes bereid en vervolgens in de pan met pasta weer bij elkaar gevoegd. Voor de rest blijft het Tiny House principe me wel aanspreken.
Gisteravond heb ik een tijdje gemediteerd (heel kort), ademwerk (kort) en zelfmassage (best lang, incl. niks doen) gedaan. Heel chill en slow allemaal, voor de diehard workout/recht op zittende meditatie had ik geen motivatie om t lang vol te houden. Zeker mediteren blijf ik lastig vinden.
Vervolgens ging ik even checken op mijn mobiel hoe laat ik vandaag de terugreis ging beginnen, daarna kon ik de verleiding niet weerstaan om de socials te checken, niet echt het plan, maar toch fijn om te lezen wat er voor opmerkingen op mijn post (die ik voor de “stilte” online zette) waren binnengekomen. Vervolgens kwam er meer afleiding dmv wat filmpjes, het mocht wel even (toch wel een uur gekeken denk ik ?). Voldaan zonder enige schaamte dook ik het bed in.
Nu de volgende dag ben ik weer geheel offline, de mobiel gaat pas weer aan in de trein. De zon stijgt aan de hemel, ik voel me tevreden. Het was kort en krachtig maar precies goed. Misschien niet zo stil (in al haar facetten) als ik vooraf had verwacht, maar t is goed zo. Nu naar huis, daar nog wat rustig aan doen (en beginnen met opruimen??) Zaterdag Play-Feest! en volgende week weer aan het werk (3 dagen). De lente komt dichterbij, maar ik doe t voorlopig nog rustig aan.
-
Op Het Bankje
Vandaag was ik buiten en schreef het volgende in mijn schriftje:….
-
Stilte, wat ben je mooi
Ik ben nu net een dag terug uit de Play Stilte week, een week lang was ik in stilte in de Belgische Ardennen. Samen met 30 mensen in een “cool” huis langs een wild stromend beekje. De dag begon altijd met yoga, en voor de rest was het veel mediteren en waren er inspirerende woorden van het begeleidende team. Er was heerlijk eten (dank kookteam) en daarnaast veel ruimte. Ruimte voor jezelf. Bij deze mijn ervaringen, geschreven in het moment, met pen en papier.
