Het is stil in het bos, in de verte krast een kraai en iets dichterbij hoor ik een specht tikken op een boom. Ik probeer te kijken of ik m kan zien, maar de duisternis heeft zich al ingezet en dus doe ik het met het geluid. Als ik me vervolgens weer in beweging zet komt daar het geluid van mijn voeten neerkomend op het nog relatief verse bladerdek bij. Tsssp tssp tssschp, ik baan mij verder het bos in. Het wordt een korte wandeling, want zo fit voel ik mij niet. Het is bijna een december traditie, zo gauw het teeltplan voor het komende jaar zo goed als klaar is, zegt mijn lichaam even ho. Wel maar 1 keer want de meerdere ho’s zijn voor de kerstman weggelegd.