-
Herf-ssssssssssst
In een mistig landschap is het meestal wat stiller, of het komt door de waterdruppels die geluid tegen houden of door de flarden die je minder ver laten kijken, de wereld kleiner maken, minder prikkels komen binnen op de netvliezen. Felrode en gele bladeren geven dit landschap nog wat kleur, spinnenwebben en draden voegen structuur toe. Mensen gaan gehuld in dikke jassen en dassen, iemand buiten de supermarkt klaagt tegen haar partner dat het “verrekte koud is”. Een kat knaagt aan een paddestoel (echt gezien vandaag), die heeft een goede middag. Buiten Oisterwijk in de rest van Nederland straalt overigens ook wat meer, hebben die kunstdieven dan nog een meesterwerk gestolen?
-
WOW en de 8 klimgeiten
Dit schrijvende ben ik terug in Nederland, daar waar het nu weer regent en de lange broek en trui weer zijn aangetrokken. Een week geleden zat ik ergens in de bergen in Portugal, korte broek, t-shirt en pet op mijn hoofd. De zon scheen en temperaturen schommelden overdag tussen de 24 en 33 graden. Ik was voor het eerst op wandelreis, één week lang op reis met Ways of Wonder, langs bergen en dalen, bramen en vijgen… om over het uitzicht nog maar te zwijgen.
Maar laat ik bij het begin beginnen. Nadat ik een extra dagje in Porto had rond gestruind, stond ik zaterdag aan t begin van de middag bij station Campanhã waar ik werd opgepikt door de wonderbus. In de bus, met de reisleiders Jolien en Lowie in de cockpit, en de 5 medereizigers op de achterbanken, kon de reis zich met mij voortzetten naar eerste bestemming, Benfeita. Onderweg werd er op ludieke wijze kennis gemaakt met elkaar en werden er lokale ‘pastéis de nata’ genuttigd. Aangekomen op de bestemming, het prachtige huis van Jolien en Lowie, checkte we in, niet bij de balie… maar gewoon bij ons zelf. Mijn slaapplek voor deze eerste nachten was een prachtige tent langs een riviertje. Ik heb er heerlijk geslapen en in de ochtend kon ik zo de rivier in om mezelf te wassen, meteen fris en fruitig. terug klimmen naar de veranda weer elke dag weer een goed ontbijtje voor ons klaar stond.
-
Slapende Knoppen
Er zijn soms van die dingen die je altijd vrolijk maken, in het oog strelende beelden. Zo wordt ik altijd vrolijk van roodborstjes, als ze dicht bij een wormpje komen meepikken, nieuwsgierig een kijkje komen nemen of zittend op een hekwerk. Ik noem elk roodborstje dat ik in de ogen kijk dan ook liefkozend Robbin. Andere beesten die mij blij maken met een ontmoeting in hun habitat zijn onder andere de Eekhoorn, Reeën en roofvogels. Ieder imposant op zijn manier. Kijk je in deze tijd naar de planten dan zijn het de bloesems en de open schuivende knoppen die mij blij maken, de lente komt eraan. Ja de natuur is mooi, fijn om daar van te genieten en ermee te mogen werken. Want na een winter waarin alles stil staat is het nu weer de tijd dat ik me weer kan verbazen hoe hard het weer kan gaan groeien. Voordat je het weet ligt de eerste spinazie uit de kas alweer op t bord. Ook de mens geniet duidelijk weer meer van het leven als de zon schijnt, als vanzelf worden we er vrolijker van.
-
Een kritisch klimaatgeluid
Een paar jaar geleden heb ikzelf nog eens meegelopen bij een klimaatprotest, tegenwoordig zijn die protesten nog populairder. Maar ik doe niet meer mee. Tegenwoordig wordt van alle kanten de klimaatverandering als groot probleem gezien, maatregelen en regels worden voorzichtig door overheden en instanties voorbereid. En naast al die (toekomstige) maatregelen wordt krijgen we er allemaal een schuld bij: Wij ademen allemaal CO2 uit, wij veroorzaken de klimaatverandering.
Mijn kijk hierop is veranderd. Want is dit wel echt waar? Het klimaat is iets heel groots en complex en kan heel grillig zijn. Millennia geleden hadden we een ijstijd toen werd het weer warmer en kwam er nog een ijstijd. En de toekomst, misschien komt er nog wel een ijstijd. Er wordt veel met rapporten gestrooid, maar zijn wij mensen echt verantwoordelijk voor klimaatverandering? Is CO2 de oorzaak?
-
Het is nat!
Waar moet ik beginnen? of eigenlijk is de vraag: wanneer kan ik beginnen?
De eerste week van april zit erop, maar als ik naar mijn planning, werkzaamheden op het land en gemoedstoestand kijk had het ook begin maart kunnen zijn. Het is ook vaak in maart dat ik berichten als deze schrijf. Als ik met mn laarzen over het natte land loop, of in de kou de vuilnis naar buiten breng “vergeet” ik met enige regelmaat dat het lente is. Toen ik vorige weekend het bos in liep was ik verbaast over de hoeveelheid uitlopende takken, het frisse lente groen. Het was prachtig, de lente is in volle gang maar zit nog niet in mijn systeem.
Heel soms op een zonnige dag als de jas en even later de trui uit kunnen (die ik aan het eind van de werkdag weer moet zien te vinden, waar had ik die ook alweer uitgetrokken), dan zijn daar de voorjaarskriebels. Dan ben ik lekker bezig, geniet ik van de lente zon. Ik schoffel, hark, maai gras, zaai en plant. Ik heb ineens heel veel te doen, maar als de zon schijnt gaat het allemaal makkelijker. Tot dat ik mezelf met de trekker vast rijd, het is nog steeds nat.
-
Vogels
-
Thuis
In de zon zittend tegen een omgevallen boom, de schaduw van de bomen is verdwenen simpelweg omdat de bomen zijn gekapt onder de noemer ruimte maken voor de heide. Stronken laten nog zien waar ze ooit stonden, gezonde bomen zijn niet meer. Zij hebben geen fysiek lichaam meer. Ik wel, voel mijn billen op het ietwat vochtige bladerdek, m’n rug leunend tegen het hout dat hard aanvoelt, dat doet het comfort in de loop van de tijd verminderen.
Het lichaam, iedereen heeft er één, maar hoe normaal vinden we dat, staan we er überhaupt wel bij stil en voelen we wel wat daar allemaal gebeurt. Dagelijks zijn we in beweging, lopen van hot naar her, verplaatsen en maken dingen (mee). Onze voeten staan in contact met de aarde, we zitten op onze billen, de ruggengraat zorgt dat we recht overeind blijven. We horen met onze oren en zien de wereld om ons heen met de ogen. En al deze dingen gaan de hele dag maar door, maar zijn we ons dat bewust?
-
Alleen even dit moment
De wind waait door de boomtoppen in te bos. Ik voel de frisse bries tegen mijn wangen blazen, de zon komt tussen de wolken door, die warmte is aangenaam.
Leunend tegen een grote dikke Taxus schrijf ik de woorden op papier, ik zit langs een kruising met 1,2,3,4,5,6 verschillende paden waaruit ik straks kan kiezen om mijn wandeling te vervolgen, al is de keuze eigenlijk al gemaakt; een smal paadje rechtdoor bedekt met eikenbladeren.
-
Je weet niet wat je “mist”
Op een mooie ochtend in Oktober dook in met de camera de natuur in, het was prachtig!: -
Zomer langs de Rozep
