• Blog

    Mijn levenslessen

    Je gaat naar school, je leert uit boeken en van leraren, je toetst je vaardigheden en slaagt voor je examen. Als je dat examen gehaald heb denk je misschien: ‘Nu ben ik er!’ Om er vervolgens achter te komen dat achter elke hoek weer een nieuwe ervaring schuilt, een ervaring die nieuwe inzichten kan brengen.

    Het leven staat vol met levenslessen, jong en oud, we zijn nooit uitgeleerd. Ook ik heb de afgelopen jaren stappen gezet en lessen geleerd. Ik merk dat ik t soms lastig vind om nou precies aan te wijzen wat er dan is veranderd, wat is er nu anders dan de Rick van 10 jaar geleden. Terugdenkend aan retraite’s, therapie sessies en leerzame ervaringen weet ik niet altijd te pin-pointen wat het me precies heeft gebracht. Ik kan me daar aan ergeren, of mezelf daarover afwijzen. Me niet goed genoeg vinden, of vinden dat ik er alleen voor sta, dat niemand op mij zit te wachten. Deze negatieve overtuigingen heb ik de afgelopen jaren beter leren (her)kennen, heel nuchter van een afstandje er nu naar kijkend weet ik dat ze niet waar zijn. Doch in de praktijk kan ik ze soms nog geloven. Sommige lessen zijn eenmaal wat hardnekkiger, hebben meer tijd nodig om te helen en dat is oké.

  • Blog

    2022: Van Eunice Tot De Val

    Jaaroverzicht

    Ik kan bijna elk jaar mijn jaaroverzicht wel beginnen met de volgende zin: wat is het toch weer voorbij gevlogen dit jaar. Ik heb wel eens gelezen dat het sneller gaan van de tijd ook echt iets is wat gebeurt, dat tegenwoordig de tijd, of in ieder geval het tijdsbesef sneller gaat dan vroeger. Maar hoe dat zit weet ik niet precies.

    2022 begon voor mij op 1 januari, voor jou waarschijnlijk ook. Staand in een cirkel met fijne mensen van Play klonk de ‘gelukkig nieuwjaar’ in de omgetoverde balzaal/gebedsruimte. Het ware mooie prachtige dagen vol gezelligheid. Ik zou het nu alweer bijna vergeten, maar dat samen zijn was in die tijd nog een zeldzaam gebeuren. Het waren de tijden van lockdowns, discriminerende toegangsbewijzen en dictatoriale maatregelen. Niet dat ik me daardoor liet belemmeren, maar het was idioot, dat we dat niet vergeten…….

  • Blog

    Thuis

    In de zon zittend tegen een omgevallen boom, de schaduw van de bomen is verdwenen simpelweg omdat de bomen zijn gekapt onder de noemer ruimte maken voor de heide. Stronken laten nog zien waar ze ooit stonden, gezonde bomen zijn niet meer. Zij hebben geen fysiek lichaam meer. Ik wel, voel mijn billen op het ietwat vochtige bladerdek, m’n rug leunend tegen het hout dat hard aanvoelt, dat doet het comfort in de loop van de tijd verminderen. 

    Het lichaam, iedereen heeft er één, maar hoe normaal vinden we dat, staan we er überhaupt wel bij stil en voelen we wel wat daar allemaal gebeurt. Dagelijks zijn we in beweging, lopen van hot naar her, verplaatsen en maken dingen (mee). Onze voeten staan in contact met de aarde, we zitten op onze billen, de ruggengraat zorgt dat we recht overeind blijven. We horen met onze oren en zien de wereld om ons heen met de ogen. En al deze dingen gaan de hele dag maar door, maar zijn we ons dat bewust? 

  • Blog

    Blijf positief

    “Wat is het toch een bijzondere tijd om op de aarde te zijn” zei de vrouw met een glimlach op haar gezicht. Ik zag haar in een video die ik doorgestuurd had gekregen. Het was een video over de bijzonder astrologische gebeurtenissen die deze weken allemaal plaatsvinden. Ik begreep niet alles wat ze zei en ben ook niet helemaal thuis in de astrologie (weet ook niet of dit helemaal de juiste term is) maar het was interessant om te zien. In een notendop komt het erop neer dat we nu in een wat duistere periode zitten maar dat dit nodig is om naar een betere/lichtere periode te gaan. Ik moest lachten toen zij haar enthousiasme uitsprak over deze tijd, ik zat op dat moment een beetje te balen op de bank, somber over de coronamaatrdegelen en de evenementen die waren afgelast.

    Het hebben van een positieve blik is heel waardevol, soms gebeurt er zoveel in de wereld, is er zoveel ellende dat het je down doet voelen. Het gevoel van overmacht niks kunnen doen aan de gekte die er nu op de wereld heerst. Het punt is echter dat je er wel wat aan kunt doen, daarover later meer.

    Voor mij is de kerstvakantie begonnen, omdat er nog een paar klussen gedaan kunnen worden werk ik nog 3 dagen dit jaar, maar daarnaast is het een periode van 6 weken niet werken. De winter is tijd voor rust, en soms kan ik mij daar aan over geven en soms niet. Daarbij spelen verschillende factoren een rol. De afgelopen dagen heb ik die rust wel goed kunnen omarmen, ik fietste 80 km, ik wandelde bijna 4 uur en zat vele momenten, al dan niet mediterend, te niksen op de bank. Vaak overheerste er een tevreden gevoel. Dat tevreden gevoel is deels te danken aan het boek dat ik aan het lezen ben:

    Christina von Dreien, geboren in 2001 met een zeer sterk verruimd bewustzijn, in het eerste deel dat ik nu aan het lezen ben, geschreven door haar moeder, staan prachtige dingen beschreven. Ik raad iedereen dan ook aan deze boeken, want er zijn er meer, te lezen. Als ik hier nu de kern van het verhaal opschrijf ben ik bang dat ik dingen vergeet dus ik schrijf hier nu gewoon wat dingen die me zijn bij gebleven.

    Alle mensen zijn goddelijke wezens, vaak zijn we dat vergeten, maar we hebben onze eigen ziel met ons eigen zielenplan. Ieder mens is hier (weer) op aarde om een voor zich zelf uitgestippeld zielenplan uit te voeren. We hebben allemaal onze eigen lessen te leren, en als je het ruim bekijkt is er geen goed of fout. Elke stap of zijstap die je maakt brengt je ergens, om uiteindelijk dingen te leren en te kunnen groeien. Zo zegt ze onder andere:

    We zijn allemaal als Licht geboren, 
    en iedereen zal zich weer herinneren dat hij Licht is. 
    Dat zal onze toekomst zijn!

    Christina

    In de huidige wereld zijn vele mensen op een dwaalspoor terecht gekomen, maar volgens Christina mogen we daar niet over oordelen. Elk mens is een goddelijk wezen. De uitdaging in deze tijd is om positief in het leven te staan en alles door de bril van liefde te bekijken. Dat er nu veel in de wereld van angst wordt geleefd helpt niet. Liefde is veel sterker. Christina zegt zo ook: dat we ons verleden moeten loslaten, trauma’s moeten helen; Positief denken en wensen; door jou ideale wereld te visualiseren help je de wereld al.

    In de afgelopen maanden heb ik me altijd in bepaalde mate tegen het Covid gebeuren verzet. En als ik Christina zo lees zie ik ook dingen terug die mij daarbij steunen. En dan gaat het vooral over het Angst creëren, iets wat ons mensen in deze mate helemaal niet dient. Door het creëren van de angst worden we klein gehouden, mensen worden tegen elkaar opgezet, uitgemaakt voor wappies of dictators. Maar wat als we gewoon positief gaan denken, elkaar en de natuur met respect behandelen. Dat is een wapen wat veel krachtiger is: Liefde

    Alles omarmen is een kunst, en ik zeg zeker niet dat t makkelijk is, maar het is wel een begin van een mooiere wereld en een mooier leven. Zelfliefde is waar het in feite mee begint. Een thema waar ik wel langer al bekend mee ben en waar ik tijd tot tijd aan werk. Maar daar zijn dan ook de draken, angsten en oordelen die ik over mezelf heb. Ook die moet ik onder ogen komen. Zo kwam ik bij het schrijven van deze tekst het volgende tegen: “het moet wel helemaal perfect zijn”. En als het om angsten gaat dat is ook heel breed, ik heb dan wel geen angst voor Corona, maar de angst om “er alleen voor te staan” ken ik wel degelijk. En ja, daar ist ie weer: Zelfliefde

    Net voor het schrijven van deze blog danste ik mijn woonkamer door, de positieve vibes stromen nu prima. Ook nu ik dit schrijf zit de glimlach op mijn gezicht, het is elke weer een kado om met dit soort thema’s bezig te zijn, ik omarm het feit dat deze tekst goed is zoals die nu is in dit moment, ja er zullen dingen anders geformuleerd kunnen worden, en ja misschien heb ik dingen vergeten of verkeert begrepen. Ik ga door met mijn goeie vibes, wetende dat er ook vast een dalletje kan komen, maar dat is ok. Ik ga nog wat goede zelfzorg toepassen en een heerlijke biologische maaltijd voor mijzelf bereiden.

    Ik sluit af met waarmee ik begon, de astrologie. Vanavond om 19:22 vind er een bijzondere Conjunctie plaats tussen Jupiter en Saturnus, een mooi moment om te mediteren en positieve energie in de wereld te brengen. Er zijn verschillende geleide meditaties online te vinden maar je kunt ook gewoon met jezelf zijn.

  • Blog

    In Beweging

    De heide kleurt weer paars, vorig jaar was dat een ander verhaal, toen was het een dorre bedoeling. Ik zit in de schaduw van een eik op de grond midden in het prachtige Kampina (Oisterwijk, Brabant). Deze laatste dag van augustus sluit weer eens af met 30 graden.

    September staat weer voor de deur, wat is de tijd toch weer snel voorbij gevlogen. De Herfst is nog niet direct in aantocht, maar toch is dit seizoen over zijn hoogtepunt heen. De oogsttijd is nu echt aangebroken; Bieten, pompoenen, penen en nog veel meer haal ik van het land af. Maar wat heb ik zelf persoonlijk mogen oogsten dit seizoen. Ik vind dat een lastige vraag, ontwikkelen en groeien doe ik zeker. Maar ik kan de stappen en processen niet precies omschrijven. Wel weet ik dat ik niet hard genoeg ga, te minste dat vind ik zelf (het deel dat heel streng op mijzelf is). Toch heb ik afgelopen maanden meerdere keren gehoord dat ik steeds meer mij zien, losser, meer Rick.

    Ik haal diep adem, geniet van t uitzicht. In de verte ligt een kudde runderen inde schaduw van een boom, ze flapperen met hun oren om de vliegen weg te houden. Ik zou misschien 5 jaar geleden ook wel met mijn oren zijn gaan flapperen als ik hoorde wat ik nu allemaal doe. Ja dingen zijn veranderd, en sommige ook niet. Ik zou nu hier een opsomming kunnen maken, maar de vraag is dan: wat schrijf ik op, wat deel ik in dit bericht. Voor wie schrijf ik eigenlijk? Ik hou van schrijven, iets pakkends met humor, een avontuur of mijn mening. En soms is het ook puur om dingen op een rijtje te zetten. Maar schrijf ik dit nu puur voor mij of is dit ook voor mijn blog. Als een verhaal begint met paarse heide is dat nou niet echt zelf verdiepend werk te noemen. Schrijven is misschien net als mediteren, soms zit er meer in dan een andere keer.

    De koeien onder de boom komen in beweging., met hun blonde vacht beschenen door de zon steken ze mooi af inde enigszins paarse vlakte. De kudde gaat op weg naar een nieuwe plek om te gaan grazen, te drinken en te herkauwen. Altijd in beweging, net zoals ieder mens op deze planeet, altijd in beweging, zelfs als je stil zit in de schaduw van een boom.

     

    Deze tekst schreef ik op 31 augustus, vandaag (11 september) typte ik hem over om hier te plaatsen, op wat kleine wijzigingen na heb je dit mogen lezen zoals ik het toen schreef.

  • Blog

    7 Weken Vrij

    Van te voren was ik druk aan t denken: wat ga ik doen als ik 7 weken vrij ben. Ik bedacht plannen, schreef er een blog over en ontving tips. Uiteindelijk liet is t los, zou gaan bepalen vanuit het moment. Nu ik dit schrijf zijn de 7 weken over, als ik zeg dat t voorbij is gevlogen lieg ik, want januari is en blijft de maand waarbij elke week als een maand geleden voelt. Niet dat t vervelend is, maar het valt me elk jaar weer op.

    En hoe heb ik mijn tijd nu besteed: Het begon de eerste week met lamlendig en ziek op bed liggen mijn lichaam had blijkbaar rust nodig en trok meteen aan de rem. Spijtig dat ik daardoor mijn 4e mantra Virgil van het jaar niet vol kon maken. Met de Kerst herstelde ik bij familie en 3ekerstdag was ik (bijna) helemaal fit voor een week Aliveness. Een tantra- retraite met de nadruk op overgang, transformatie en loslatenrichting het nieuwe jaar. Op tantra wordt snel een grote sticker Seksualiteit geplakt, echter is dit onderdeel maar 5% van de hele tantra leer. Het is vooral zelfonderzoek, het afpellen van de ui, om uiteindelijk dichter bij de kern te komen. Het was een mooie week waarin ik weer heel wat dingen in mijzelf tegen kwam.
    Direct na de Aliveness stond er een 4 daags Play-festival op het programma, in een zelfde soort vibe kon ik dus verder. Een iets minder vol en lichter programma, maar hier kwam ik naast veel plezier ook kwetsbare dingen tegen in mijzelf, hoofdthema: Eenzaamheid.
    Na te festival, waar voor de meeste mensen de kerstvakantie ten einde was, begon voor mij de eerste lege week, een week waarin ik nog niks gepland had staan. Vanaf hier weet ik ook niet precies meer gedaan heb. Er waren in ieder geval veel dagen bij van niks bijzonders: uitslapen, bank hangen, achter de computer hangen, wandeling maken… Soms was t heerlijk om niks te moeten, alle rust te hebben en alleen op mijzelf te zijn. Maar soms gaf t mij ook t gevoel van een nutteloze dag te hebben, van wanneer als ik dan naar bed ging dacht: “wat heb ik nou eigenlijk gedaan vandaag”. Soms was de energie, de zin of inspiratie er gewoon niet.
    Naast de lege dagen ondernam ik ook leuke dingen (misschien te weinig – maar ik ben de laatste die me daar over ga druk maken). Ik bezocht play! in Utrecht (dansen en lichaamswerk), knuffelworkshop, mantra zingen, geweldige voice games (van Heart Space) en ging op bezoek bij verschillende mensen. Met mijn zusje bezocht ik een kunstvoorstelling in Rotterdam en aansluitend de film Bohemian Rhapsody én Lekker eten. Met mijn broertje ging ik in de sneeuw de Veluwse bossen in op de mountainbike, een heerlijke winterse tocht was dat.  En nu vergeet ik nog wat dingen, maar goed best wat leuke dingen gedaan dus.

    Texel
    En dan als finale, afsluiter van mijn “vakantie”, een midweek Texel. Dat is waar ik dit nu schrijf. De zon schijnt ik zit met mijn ochtendjas aan in het stille huisje waar ik deze dagen verblijf. Een echt weekje #Me-Time geheel offline in mijn eentje. Ik heb al lekker gefietst en gewandeld over te eiland, althans een deel daarvan, Texel is best groot… Ik ben in Stilte, niet zo streng als de stilte retraite die ik een jaar geleden deed, maar ik heb hier dan ook geen Eva, Chris en Bart-Jan bij me die me informatie doorsluizen, en ook t eten moet is zelf regelen. Ik lees dus af en toe wel: één boek over gezondheid (‘U kunt veel meer dan u denkt’ van Hans Moolenburgh sr. ) en één over mindfull zaken (‘Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt’ van Haemin Sunim), dus verantwoorde kost. Maar met regelmaat leg ik alles aan de kant om goed te voelen wat er in mij leeft en dat ik niet altijd even makkelijk. Verveling slaat soms toe, eenzaamheid, wat te doen…
    Ik heb deze 4 dagen de wekker steeds om 7:55 uur gezet (al stap ik niet altijd meteen uit bed), vervolgens een vorm van Morning praktice gedaan (meditatie, shaken, lichaamswerk, dansen…) en daarna ontbijten. Daarna niks en van alles en nog wat.. Het was dus niet altijd even makkelijk, maar vaak ook wel veel genot/liefde: Ik kookte lekker voor mijzelf (of niet) Mediteerde een keer 45 minuten (omdat het kan, ging nog best snel voorbij, en hoofd was vrij leeg, nog wel in ja-knik stijl) en danste in volle vreugde door het huis.  En ik schreef, lang en kort. Het huis hier heeft ook een warm bad, dus daar heb ik mij ook een paar keer ingedompeld, wat is dat lekker zeg. Pure ontspanning


    Geniet

    Ik geniet van de ganzen in de wei  waar ik vanuit de woonkamer op uit kijk.
    Ik geniet van de golvende zee, hoe het schuim danst op het zand,
    Ik dans van binnenuit in volle vreugde mee en een vreugdekreet klinkt.
    Ik geniet van de merel die insecten pikt tussen het strooisel.
    Ik geniet van mijzelf, dat ik mij dit cadeau geef.
    Ik adem t in, ik leef.


    Gisteren heb ik mijzelf getrakteerd op een (verassings-) 5 gangen diner in een restaurant. T eten was voortreffelijk en tussen de gangen door, niks alleen ik, ik…
    Toen ik na een snelle donkere fietstocht (het lichtplan van Texel hoera! Echte duisternis) weer in het huisje op de bank zat merkte ik dat ik straalde, puur geluk!

    En nu zet ik heel snel een punt achter dit verhaal, ik zweet mijn ochtendjas uit, dus tijd om uit te waaien op t strand.

    Volgende week weer aan t werk en daar heb ik ook gewoon weer zin in. Daarnaast dit gevoel proberen vast te houden.

    Ik
    Hou
    Van
    Mij

    31-01-2019

    .