-
Snoeien doet groeien
Een van mijn goede voornemens van dit jaar is meer gevoel minder hoofd. Afgelopen week heb ik daar met wat nieuwe vormen mee geassocieerd. Wat dat met deze blog te maken heeft vertel ik later.
Eerst kijk ik nog een keer terug, zo zat ik laatst wat oudere berichten uit een verder verleden terug te lezen. Ik schreef toen verhalen over treinreizen, landschappen waar ik doorheen fietste, kook en groente gerelateerde zaken en inhoudelijke tv-recensies. Het zijn leuke verhalen soms met een flinke teug humor, dan weer met een inhoudelijk informatieve toon. Ik bepaalde opzichten ging het over mijzelf maar op een andere manier dan dat ik de laatste tijd doe. Het gaat parallel met mijn persoonlijke ontwikkeling, dingen die de laatste jaren op mijn pad zijn gekomen. Het is leuk om op te merken, en leuk om in die oudere berichten een andere Rick te lezen. 10 jaar geleden hadden woorden of beoefeningen als mantra zingen, mediteren, zelfliefde, stilte, adem en vast nog wel meer, geen of een andere betekenis in mijn leven. -
Nieuwe Ronde
Een nieuw jaar ligt voor ons. Als een leeg wit A4’tje op de tekentafel. Vele dagen zullen uiteindelijk kleur bekennen. Is het kop of munt, of alles te gelijk. Energiek of rustig, en daar gewoon content mee zijn.
Het kan heet worden, of er kan een frisse nieuwe wind gaan waaien. Een nieuw jaar, nieuwe ronde nieuwe kansen. De dagen vullen zich vanzelf, het leven gaat gewoon door. Er zijn verwachtingen en verlangens, omarm ze maar.
-
En we schakelen over naar…
Het is stil in het bos, in de verte krast een kraai en iets dichterbij hoor ik een specht tikken op een boom. Ik probeer te kijken of ik m kan zien, maar de duisternis heeft zich al ingezet en dus doe ik het met het geluid. Als ik me vervolgens weer in beweging zet komt daar het geluid van mijn voeten neerkomend op het nog relatief verse bladerdek bij. Tsssp tssp tssschp, ik baan mij verder het bos in. Het wordt een korte wandeling, want zo fit voel ik mij niet. Het is bijna een december traditie, zo gauw het teeltplan voor het komende jaar zo goed als klaar is, zegt mijn lichaam even ho. Wel maar 1 keer want de meerdere ho’s zijn voor de kerstman weggelegd.
-
Rusten en slapen, makkelijker gezegd dan gedaan
Winter is een tijd van rust, terugtrekken en nieuwe krachten opdoen, transformeren wat er verandert wil worden en tijd om te niksen, maar in dat laatste ben ik niet heel goed. Dus al snel is daar de afleiding, soms is dat niet erg maar op andere momenten denk ik ook wel: ‘waar ben ik mee bezig’. Het nutteloze scrollen op Instagram bijvoorbeeld, als ik het niet doe, of als ik er afstand van neem zoals nu als ik even met pen en papier aan t schrijven ben, denk ik waarom doe ik het. Maar eenmaal in de “insta-feed getrokken” kan ik het soms erg lang volhouden, om me achteraf daar weer schuldig over te voelen.
-
WOW en de 8 klimgeiten
Dit schrijvende ben ik terug in Nederland, daar waar het nu weer regent en de lange broek en trui weer zijn aangetrokken. Een week geleden zat ik ergens in de bergen in Portugal, korte broek, t-shirt en pet op mijn hoofd. De zon scheen en temperaturen schommelden overdag tussen de 24 en 33 graden. Ik was voor het eerst op wandelreis, één week lang op reis met Ways of Wonder, langs bergen en dalen, bramen en vijgen… om over het uitzicht nog maar te zwijgen.
Maar laat ik bij het begin beginnen. Nadat ik een extra dagje in Porto had rond gestruind, stond ik zaterdag aan t begin van de middag bij station Campanhã waar ik werd opgepikt door de wonderbus. In de bus, met de reisleiders Jolien en Lowie in de cockpit, en de 5 medereizigers op de achterbanken, kon de reis zich met mij voortzetten naar eerste bestemming, Benfeita. Onderweg werd er op ludieke wijze kennis gemaakt met elkaar en werden er lokale ‘pastéis de nata’ genuttigd. Aangekomen op de bestemming, het prachtige huis van Jolien en Lowie, checkte we in, niet bij de balie… maar gewoon bij ons zelf. Mijn slaapplek voor deze eerste nachten was een prachtige tent langs een riviertje. Ik heb er heerlijk geslapen en in de ochtend kon ik zo de rivier in om mezelf te wassen, meteen fris en fruitig. terug klimmen naar de veranda weer elke dag weer een goed ontbijtje voor ons klaar stond.
-
Gegijzeld
Het licht schijnt omhoog in een verder enigszins donkere kamer, steeds weer verschillende kleuren vullen de ruimte. In mijn hand de appel, die zonder de vitamine. Ik dacht dat ik alleen even ging kijken of iemand mij en bericht had gestuurd, maar checkte vervolgens ook al mijn andere notificaties. Toen ik daar mee klaar was checkte ik verschillende timeline’s en belande ik uiteindelijk in filmpjes met slippende trekkers:, grappige cabaret momenten, nutteloze dansjes, weer een nieuw weermodel, een grappenmaker op gitaar, een emotioneel filmpje over dementie,
Nog meer blubberen op de akker,
Een valpartij door de sneeuw, arme stakker.
Waarom ik deze advertentie zie snap ik ook niet,
Lekker muziekje met een zingende hamster. -
Een kritisch klimaatgeluid
Een paar jaar geleden heb ikzelf nog eens meegelopen bij een klimaatprotest, tegenwoordig zijn die protesten nog populairder. Maar ik doe niet meer mee. Tegenwoordig wordt van alle kanten de klimaatverandering als groot probleem gezien, maatregelen en regels worden voorzichtig door overheden en instanties voorbereid. En naast al die (toekomstige) maatregelen wordt krijgen we er allemaal een schuld bij: Wij ademen allemaal CO2 uit, wij veroorzaken de klimaatverandering.
Mijn kijk hierop is veranderd. Want is dit wel echt waar? Het klimaat is iets heel groots en complex en kan heel grillig zijn. Millennia geleden hadden we een ijstijd toen werd het weer warmer en kwam er nog een ijstijd. En de toekomst, misschien komt er nog wel een ijstijd. Er wordt veel met rapporten gestrooid, maar zijn wij mensen echt verantwoordelijk voor klimaatverandering? Is CO2 de oorzaak?
-
Het is nat!
Waar moet ik beginnen? of eigenlijk is de vraag: wanneer kan ik beginnen?
De eerste week van april zit erop, maar als ik naar mijn planning, werkzaamheden op het land en gemoedstoestand kijk had het ook begin maart kunnen zijn. Het is ook vaak in maart dat ik berichten als deze schrijf. Als ik met mn laarzen over het natte land loop, of in de kou de vuilnis naar buiten breng “vergeet” ik met enige regelmaat dat het lente is. Toen ik vorige weekend het bos in liep was ik verbaast over de hoeveelheid uitlopende takken, het frisse lente groen. Het was prachtig, de lente is in volle gang maar zit nog niet in mijn systeem.
Heel soms op een zonnige dag als de jas en even later de trui uit kunnen (die ik aan het eind van de werkdag weer moet zien te vinden, waar had ik die ook alweer uitgetrokken), dan zijn daar de voorjaarskriebels. Dan ben ik lekker bezig, geniet ik van de lente zon. Ik schoffel, hark, maai gras, zaai en plant. Ik heb ineens heel veel te doen, maar als de zon schijnt gaat het allemaal makkelijker. Tot dat ik mezelf met de trekker vast rijd, het is nog steeds nat.
-
Nog 1 bocht naar Rechts
De duistere krachten weten dat ze uiteindelijk zullen verliezen, als noodkreet voeren ze de frequentie van nutteloze aanslagen op, om de veranderingen te vertragen
De Gans
Daar vliegen ze dan samen richting het zuiden. Gik gak en gei voorop, de rest volgt moeiteloos in formatie. Ik voel mijn vleugels die me dragen, met elke slag voel ik me sterk en gefocust. Ik ben een Gans op reis….
-
Alleen even dit moment
De wind waait door de boomtoppen in te bos. Ik voel de frisse bries tegen mijn wangen blazen, de zon komt tussen de wolken door, die warmte is aangenaam.
Leunend tegen een grote dikke Taxus schrijf ik de woorden op papier, ik zit langs een kruising met 1,2,3,4,5,6 verschillende paden waaruit ik straks kan kiezen om mijn wandeling te vervolgen, al is de keuze eigenlijk al gemaakt; een smal paadje rechtdoor bedekt met eikenbladeren.
