-
Dromen en niksen
Vrijdagochtend, ik word wakker en denk na over welke dromen ik afgelopen nacht allemaal heb beleefd. Het zijn flarden die naar boven komen. Zo was ik terug in Zeeland, de plek waar ik bijna 5 jaar op een tuinderij heb gewerkt. Ik bevond me daar aan de Noordweg in Middelburg op t erf van de buurman, daar in de machineschuur zag ik een cultivator staan “met” verkruimelrol, de cultivator die in werkelijkheid op mijn verlanglijst staat op mijn huidige werkplek. Voor de machineschuur lag speelgoed in het al enigszins hoge gras, ik ging het opruimen en gooide het op hopen in de schuur, zo kon ik later het gras ongestoord daar gaan maaien. Ik was daar met meer mensen, wie die mensen waren weet ik niet meer, net als de exacte verhaallijn van deze droom, ik was daar, maar hoe ik daar kwam en weer weg ging weet ik niet meer. Ik weet wel dat de desbetreffende cultivator “met” verkruimelrol door mij niet geschikt werd geacht, maar 1 rij tanden, dat was toch echt te weinig. In wakkere toestand ben ik t daar geheel mee eens. Het is bijzonder welke details blijven hangen bij dromen, maar sinds ik ze een beetje bij hou, heb ik het idee dat ik er wel meer onthoud. Zo was dit niet de enige droom van vannacht, ik was ook in mijn ouderlijk huis in Lengel, daar waar ik laat aan kwam in slaap viel voor de tv, en toen ik wakker werd midden in de nacht om 3 uur, was mijn eerste gedachte dat het een te korte nacht in bed zou worden. Ik werd echter snel afgeleid van die gedachte, er stonden deuren open naar de gang de keuken en ook de deur in de bijkeuken naar buiten. Buiten was het donker en ik verweet mij zelf niet wetende hoe ik in deze situatie was thuisgekomen dat ik de deuren niet op slot had gedaan. Nu was er ingebroken, tenminste dat was het gevoel wat er in mij ontstond. Veel verder ging de droom niet.
Naast deze dromen zat ik ook nog in de Auto met een mede Splash-koor-lid op zoek naar een glasbak en was er een fragment van een knuffelige playworkshop op een locatie die me aan verschillende plekken deed denken, maar nu in wakkere toestand zijn deze dromen verder weg. -
Snoeien doet groeien
Een van mijn goede voornemens van dit jaar is meer gevoel minder hoofd. Afgelopen week heb ik daar met wat nieuwe vormen mee geassocieerd. Wat dat met deze blog te maken heeft vertel ik later.
Eerst kijk ik nog een keer terug, zo zat ik laatst wat oudere berichten uit een verder verleden terug te lezen. Ik schreef toen verhalen over treinreizen, landschappen waar ik doorheen fietste, kook en groente gerelateerde zaken en inhoudelijke tv-recensies. Het zijn leuke verhalen soms met een flinke teug humor, dan weer met een inhoudelijk informatieve toon. Ik bepaalde opzichten ging het over mijzelf maar op een andere manier dan dat ik de laatste tijd doe. Het gaat parallel met mijn persoonlijke ontwikkeling, dingen die de laatste jaren op mijn pad zijn gekomen. Het is leuk om op te merken, en leuk om in die oudere berichten een andere Rick te lezen. 10 jaar geleden hadden woorden of beoefeningen als mantra zingen, mediteren, zelfliefde, stilte, adem en vast nog wel meer, geen of een andere betekenis in mijn leven. -
Nieuwe Ronde
Een nieuw jaar ligt voor ons. Als een leeg wit A4’tje op de tekentafel. Vele dagen zullen uiteindelijk kleur bekennen. Is het kop of munt, of alles te gelijk. Energiek of rustig, en daar gewoon content mee zijn.
Het kan heet worden, of er kan een frisse nieuwe wind gaan waaien. Een nieuw jaar, nieuwe ronde nieuwe kansen. De dagen vullen zich vanzelf, het leven gaat gewoon door. Er zijn verwachtingen en verlangens, omarm ze maar.
-
En we schakelen over naar…
Het is stil in het bos, in de verte krast een kraai en iets dichterbij hoor ik een specht tikken op een boom. Ik probeer te kijken of ik m kan zien, maar de duisternis heeft zich al ingezet en dus doe ik het met het geluid. Als ik me vervolgens weer in beweging zet komt daar het geluid van mijn voeten neerkomend op het nog relatief verse bladerdek bij. Tsssp tssp tssschp, ik baan mij verder het bos in. Het wordt een korte wandeling, want zo fit voel ik mij niet. Het is bijna een december traditie, zo gauw het teeltplan voor het komende jaar zo goed als klaar is, zegt mijn lichaam even ho. Wel maar 1 keer want de meerdere ho’s zijn voor de kerstman weggelegd.
-
Mijn levenslessen
Je gaat naar school, je leert uit boeken en van leraren, je toetst je vaardigheden en slaagt voor je examen. Als je dat examen gehaald heb denk je misschien: ‘Nu ben ik er!’ Om er vervolgens achter te komen dat achter elke hoek weer een nieuwe ervaring schuilt, een ervaring die nieuwe inzichten kan brengen.
Het leven staat vol met levenslessen, jong en oud, we zijn nooit uitgeleerd. Ook ik heb de afgelopen jaren stappen gezet en lessen geleerd. Ik merk dat ik t soms lastig vind om nou precies aan te wijzen wat er dan is veranderd, wat is er nu anders dan de Rick van 10 jaar geleden. Terugdenkend aan retraite’s, therapie sessies en leerzame ervaringen weet ik niet altijd te pin-pointen wat het me precies heeft gebracht. Ik kan me daar aan ergeren, of mezelf daarover afwijzen. Me niet goed genoeg vinden, of vinden dat ik er alleen voor sta, dat niemand op mij zit te wachten. Deze negatieve overtuigingen heb ik de afgelopen jaren beter leren (her)kennen, heel nuchter van een afstandje er nu naar kijkend weet ik dat ze niet waar zijn. Doch in de praktijk kan ik ze soms nog geloven. Sommige lessen zijn eenmaal wat hardnekkiger, hebben meer tijd nodig om te helen en dat is oké.
-
Rusten en slapen, makkelijker gezegd dan gedaan
Winter is een tijd van rust, terugtrekken en nieuwe krachten opdoen, transformeren wat er verandert wil worden en tijd om te niksen, maar in dat laatste ben ik niet heel goed. Dus al snel is daar de afleiding, soms is dat niet erg maar op andere momenten denk ik ook wel: ‘waar ben ik mee bezig’. Het nutteloze scrollen op Instagram bijvoorbeeld, als ik het niet doe, of als ik er afstand van neem zoals nu als ik even met pen en papier aan t schrijven ben, denk ik waarom doe ik het. Maar eenmaal in de “insta-feed getrokken” kan ik het soms erg lang volhouden, om me achteraf daar weer schuldig over te voelen.
-
Dit is zo 2024.
januari
Water stroomt ver weg, er zou hier ergens een wandelpad moeten liggen maar die is niet meer zichtbaar. De schattige Beerze is een delta geworden en heeft weilanden laten overlopen. Met mijn fiets en laarzen baad ik mij door de berm die net iets hoger ligt, mijn voeten blijven net droog, voor de rest is het nat!Februari
Het groen is terug aanwezig in de kas, vanuit de gele bakken nu in de donkere aarde, sla, spinazie, paksoi en vele andere planten zijn weer in de grond gegaan. Beregenen hoeft niet want zelfs in de kas is de grond vanuit t grondwater verzadigd, de palen van de kapucijners maken sop-geluiden als in ze erin zet. De raapstelen zijn al lekker gegroeid al wordt het toch ook minder groen, de slakken hebben de weg naar dit lekkere voorjaarsgroen ook gevonden. -
Herf-ssssssssssst
In een mistig landschap is het meestal wat stiller, of het komt door de waterdruppels die geluid tegen houden of door de flarden die je minder ver laten kijken, de wereld kleiner maken, minder prikkels komen binnen op de netvliezen. Felrode en gele bladeren geven dit landschap nog wat kleur, spinnenwebben en draden voegen structuur toe. Mensen gaan gehuld in dikke jassen en dassen, iemand buiten de supermarkt klaagt tegen haar partner dat het “verrekte koud is”. Een kat knaagt aan een paddestoel (echt gezien vandaag), die heeft een goede middag. Buiten Oisterwijk in de rest van Nederland straalt overigens ook wat meer, hebben die kunstdieven dan nog een meesterwerk gestolen?
-
En nou is het afgelopen!
Zondagavond 29 september, ik zit in mijn woonkamer achter mijn laptop klaar om een stukje te schrijven. Morgenvroeg gaat de wekker weer om 7 uur, morgen ga ik weer aan het werk, de sabbatical zit erop. 3 maanden heb ik niet gewerkt, en dat lijkt lang, is misschien ook wel lang, maar het is ook voorbij gevlogen. Dit weekend heb ik mijn “Big Break” afgesloten op het play festival, 2 dagen samen met fijne mensen ergens in Drenthe. Vanmiddag zat ik in de zon, oh die fijne warme zon die ik deze maanden op vele verschillende plekken op mijn huid heb voelen schijnen. De zon waarin ik gewoon achteroverleunend kon genieten, ik hoefde niks.
-
WOW en de 8 klimgeiten
Dit schrijvende ben ik terug in Nederland, daar waar het nu weer regent en de lange broek en trui weer zijn aangetrokken. Een week geleden zat ik ergens in de bergen in Portugal, korte broek, t-shirt en pet op mijn hoofd. De zon scheen en temperaturen schommelden overdag tussen de 24 en 33 graden. Ik was voor het eerst op wandelreis, één week lang op reis met Ways of Wonder, langs bergen en dalen, bramen en vijgen… om over het uitzicht nog maar te zwijgen.
Maar laat ik bij het begin beginnen. Nadat ik een extra dagje in Porto had rond gestruind, stond ik zaterdag aan t begin van de middag bij station Campanhã waar ik werd opgepikt door de wonderbus. In de bus, met de reisleiders Jolien en Lowie in de cockpit, en de 5 medereizigers op de achterbanken, kon de reis zich met mij voortzetten naar eerste bestemming, Benfeita. Onderweg werd er op ludieke wijze kennis gemaakt met elkaar en werden er lokale ‘pastéis de nata’ genuttigd. Aangekomen op de bestemming, het prachtige huis van Jolien en Lowie, checkte we in, niet bij de balie… maar gewoon bij ons zelf. Mijn slaapplek voor deze eerste nachten was een prachtige tent langs een riviertje. Ik heb er heerlijk geslapen en in de ochtend kon ik zo de rivier in om mezelf te wassen, meteen fris en fruitig. terug klimmen naar de veranda weer elke dag weer een goed ontbijtje voor ons klaar stond.
