Snoeien doet groeien

Een van mijn goede voornemens van dit jaar is meer gevoel minder hoofd. Afgelopen week heb ik daar met wat nieuwe vormen mee geassocieerd. Wat dat met deze blog te maken heeft vertel ik later. 
Eerst kijk ik nog een keer terug, zo zat ik laatst wat oudere berichten uit een verder verleden terug te lezen. Ik schreef toen verhalen over treinreizen, landschappen waar ik doorheen fietste, kook en groente gerelateerde zaken en inhoudelijke tv-recensies. Het zijn leuke verhalen soms met een flinke teug humor, dan weer met een inhoudelijk informatieve toon. Ik bepaalde opzichten ging het over mijzelf maar op een andere manier dan dat ik de laatste tijd doe. Het gaat parallel met mijn persoonlijke ontwikkeling, dingen die de laatste jaren op mijn pad zijn gekomen. Het is leuk om op te merken, en leuk om in die oudere berichten een andere Rick te lezen. 10 jaar geleden hadden woorden of beoefeningen als mantra zingen, mediteren, zelfliefde, stilte, adem en vast nog wel meer, geen of een andere betekenis in mijn leven. 

Na drie weken vrij, gevuld met evenementen, uitstapjes en veel ruimte was het afgelopen week weer tijd om aan het werk te gaan, het is winter en ik doe het nog rustig aan. Ik sta gewapend met zaag en takkenschaar in de houtwal en probeer daar stuiken uit te dunnen of af-te-zetten. Ik hoor je denken: arme struiken, zomaar worden afgezet door Rick. Het is niet dat ik de struiken chanteer en vervolgens met een kluitje het riet in stuur. Niet dat er riet staat in de sloot naast de houtwal, er staat zelfs geen water in de greppel naast de weg. Maar goed ik dwaal af, ik mag ook wel wat snoeien in mijn gedachten. De houtwal waar ik in sta is 4 a 5 meter breed en is de perceelsgrens op het oudste gedeelte van de tuinderij. Verschillend struiken groeien hier door elkaar, hazelaars, essen, vlier, eiken en heerlijke maar tevens ook woekerende en stekelige bramen. Er mag meer licht en ruimte komen voor de fruitbomen die andere kant van die houtwal staan. Sommige van die fruitbomen zijn helemaal gaan overhangen naar een zijde om nog wat licht te vangen, ze zijn niet meer mooi symmetrisch vormgegeven. Niet dat alles perfect symmetrisch hoeft te zijn, maar als je te ver naar een kant overhangt, dan val je op een gegeven moment een keertje om. Snoeien geblazen dus. Aan de voet van een hazelaar sta ik met mijn zaag in de hand, dikke takken groeien de lucht in, het is wind stil ze staan een beetje te staan, ik zwaai nog, maar nee ze wuifden niet terug. Ik zaag een tak door, normaal doet de zwaartekracht daarna zijn werk, maar in dit geval blijft de tak vier overeind staan. Alle takken zijn zo in elkaar verstrengeld dat ze als een ware verticale cuddle-puddle elkaar blijven vasthouden. Ik zaag nog wat meer takken los, 1tje komt ernaar beneden, een andere tak duw ik wat opzij, in plaats dat ie naar beneden komt wordt die door wat andere takken opgelift. Het is mikado voor gevorderden en ik word er wel vrolijk van. Het is een warme gedachten dat wanneer 1 tak los is, andere takken zorgen dat de tak overeind blijft staan, de natuur zit vol wonderen en is krachtig, het geeft zich niet zomaar over. 

Bij mijn moeder in de achtertuin speelde zich laatst een ander fenomeen af:  Hortensia struiken, struik klinkt wel heel groot naar het voorgaande hazelaar verhaal, maar goed.. struiken. Deze struiken waren ineens wat kleiner geworden, er waren meerdere, 10tallen snoeiwonden te zien, er waren takken verdwenen, meegenomen door de struikrovers. Op zich wel een bijzonder verhaal, waarom zou je dat doen? Na wat onderzoek blijkt dat dit fenomeen dus vaker voorkomt, hortensia’s, en dan vooral de knoppen, blijken te kunnen dienen als alternatief voor wiet. De moderne struikrovers anno nu moet oppassen dat ze niet te hard snoeien, hebben ze straks geen struik meer over om achter te schuilen.
Dit bericht is een soort van nieuw experiment. Eerder schreef ik al over meer gevoelen minder hoofd. Een goed voornemen of verlangen voor dit nieuwe jaar. Met mijn therapeut kwamen we op associëren uit. Niet nadenken maar de woorden zo op laten komen en uitspreken. Ik werd er op gewezen hoe duidelijk het soms is als ik vanuit mijn hoofd denk/antwoord (fronzen, het woord misschien wordt vaker uitgesproken en gespannen gezichtsspieren) en als ik meer naar mijn intuïtie ga, vanuit daar spreek is er meer ontspanning en rust. En dan snap ik misschien niet waar de woorden vandaan komen of waar ze op slaan. Maar ze zijn er gewoon, bam vanuit t lichaam. Ik vind het heel interessant. Zo heb ik een deel van het bovenstaande eerst vanuit een ontspannen status ingesproken, de woorden zo op laten komen. De basis werd gelegd maar een verhaallijn en logische zinsopbouw ontbraken. Dus nu heb ik alles uitgetypt en aangepast tot dit verhaal. Op zich toch weer een hoofdelijk gebeuren. 
Want wat gebeurt er als ik vanuit mijn intuïtie de woorden laat komen, welk verhaal wordt er dan geschreven. Of als je verder naar gewoonten en de daginvulling, mijn leven kijkt, wat mag daar nog weg gesnoeid worden, en wat krijgt er door het nieuwe licht de ruimte om verder te groeien. Denken is niet altijd slecht, soms zelfs erg nuttig, maar het mag het gevoel, het interne weten niet overgroeien. Er is zoveel wijsheid, hij is er al.. ik kan er alleen niet altijd bij. Dus associeer en voel ik lekker verder, en sluit ik af met  5 woorden (die ik nu eerst even opneem met m’n ogen dicht) die in mij opkomen bij het woord “levenspad”:

Keuzes
Weten
Gevoel
Kruispunt
Grindpad