De Kropsla en de Regenworm

De zon komt op in de tuin, de warmte verspreid zich. Een grasspriet strekt zich uit en een dauwdruppel loopt langs haar rug naar beneden. De bodem ontvangt de druppel met open armen. De kropsla bekijkt het schouwspel met een open krop. Ook bij haar glijden er druppels naar haar voet, terwijl andere druppels verdampen door de in kracht toenemende zon.

‘He psst, kropsla’
De kropsla kijkt naar beneden en ziet daar de regenworm
‘Mag ik even in jouw boterzachte blad liggen’ vraagt de regenworm
De kropsla die t niet helemaal begrijpt maar de regenworm graag even een onderdak aanbiedt knikt instemmend. De regenworm kruipt met een slingerende beweging tussen 2 blaadjes en strekt zich met een zucht uit.
‘Lig je lekker?’ vraagt de kropsla
‘Ja het is heerlijk, jouw blaadjes zijn zo zacht en er zijn hier ook allemaal waterdruppels.’ De regenworm draait zich nog eens om.
Zo is het een tijdje stil op de tuin, de kropsla is blij dat ze de regenworm een plezier kan doen. Toch is er een vraag die haar dwarszit:
‘Regenworm, waarom wil eigenlijk bij mij liggen?’ 
‘Daar had ik gewoon zin in’
‘Is dat alles?’
‘Ja, want dit is gewoon zo fijn. Het is heel mooi hoor daar in de bodem, maar soms heb je gewoon behoefte aan een zacht warm plekje. En dat vind ik nu bij jou!’

De kropsla snapt het en voelt zich vereerd, van blijdschap maakt ze een nieuw vers boterzacht blaadje aan.