De druk des levens

‘Zeg bruine boon, Heb jij wel eens last van druk?’ Zomaar een vraag van de kropsla, vragen stellen dat doet de kropsla wel vaker. 
‘Ik heb de sap-druk wel onder controle hoor’ antwoord de bruine boon nuchter. 
‘Niet de sap-druk maar de grotere druk. De grote druk des levens.’ De kropsla vouwt weer een nieuw blaadje rond de mooie groene krop.
‘Waar heb je het over? Wat is dat eigenlijk?’ De bruine boon heeft ergens een donkerbruin vermoeden dat t antwoord niet bondig gaat zijn. 
De kropsla nam een diepe ademteug en legde uit: 

‘De grote druk des levens, daarmee bedoel ik de zin van het leven, elke dag weer groeien, het beheren van onze connecties met het bodemleven, gezond blijven, de bladluis weer verleiden om toch echt niet van die nieuwe verse blaadjes te gaan zuigen, maar in plaats daarvan het verderop bij de toch al oude zwakke wilg te proberen.  En dan heb je ook altijd weer nieuwe doelen stellen, want na 2 kiemblaadjes ben je wel klaar met die simpelheid, en wordt het tijd voor meer complexere structuren. De eisen waarop we worden afgerekend, ik moet mooi groen zijn, mooi symmetrisch, en ik probeer een nieuwe kleurtint uit. Als we geen stappen zetten staan we stil. Gewoon het leven, tis best veel allemaal. Toch…?’ 

De bruine boon moet als de woordenstroom van de kropsla even verwerken, t was inderdaad een relaas van formaat waterval. 
‘Dat is best wel druk ja, maar dat doe ik allemaal niet hoor. Ik hou van het simpele leven.’ 
‘Maar boon, jij moet zelfs vruchten vormen, dat is toch veel ingewikkelder dan alleen blaadjes in een krop vouwen.’
‘Ja ach, ik ben het gewend he, ik heb het zo meegekregen van mijn ouders en zo doe ik het ongeveer zelf ook’
‘Maar probeer je dan niet eens wat nieuws uit soms?’
‘Jawel, ik heb ooit geprobeerd om 12 bonen in 1 peul te krijgen’
‘Wauw en lukte dat’
‘Nee, dat was veel te hoog gegrepen voor mij, als ik dat had moeten vol houden was ik helemaal scheefgegroeid, dus ik heb die peul heel snel laten vallen’
‘O en vond je dat dan niet heel erg jammer dat t niet lukte’
‘Welnee, het was een leuke gedachte, maar t lukte niet, dus toen was het ook heel snel klaar. Wie weet doe ik nog eens een ander experiment, maar misschien ook wel niet. Maar zeg sla, waarom maak jij je dan zo druk over de druk des levens?’
‘Nou ik wil gewoon groei doormaken, niet stil blijven staan. Ik wil alles uit mijn leven halen wat erin zit. En dat moet allemaal gebeuren naast elke dag groeien, de bladluis…’
‘Ja ja já, de bladluis naar de wilg doorverwijzen.’ De boon plaatste even een spreekwoordelijke dam, voordat t relaas opnieuw in een waterval veranderde; ‘Zeg sla, ben jij weleens stil?’
‘Niet echt nee’
‘Gaan we dat nu even doen.’ 

De woordenstroom hield even op. De zon scheen vrolijk door en wat bijen bezochten de nieuwe verse bloemen van de boon. 

De Sla voelde enige ongemak in zich, wat moest die stilte dan nu weer voorstellen. In gedachten en met al zijn zintuigen scande hij zijn blaadjes af, er was in ieder geval geen luis te bekennen. De sla voelde enige opluchting bij die waarneming, hij merkte dat de ademhaling en voedingstoffen stroom eigenlijk zonder al te veel moeite als vanzelf toch wel doorging. Alleen stilstand was toch achteruitgang. Hoelang moest deze stilstand nog plaatsvinden. De communicerende vaten bouwde nu toch wat druk op, maar voordat de sla daadwerkelijk wat kon zeggen, kwamen de woorden van de boon:
‘En hoe bevalt dat?’
‘Nou aan de ene kant wel lekker’ zei de sla voorzichtig ‘maar ik wil eigenlijk wel in beweging blijven en nieuwe stappen zetten.
De boon keek aandachtig naar de kropsla 

‘Ik kan heel goed mijn eigen bonen doppen, dat kost me helemaal geen moeite. En voor jou geld hetzelfde. Wij planten en al die andere organismen op deze planeet zijn tot heel veel in staat, dat is onze ware natuur, en dan kunnen we ons wel druk lopen maken, maar te veel druk, dat helpt niet. We moeten vooral naar onszelf luisteren en ons her-in-neren waar toe we in staat zijn. Dan komt die nieuwe eigenschap, ons pad vanzelf naar boven.’

De sla nam de woorden van de boon in zich op. Het was te mooi om waar te zijn:
‘Maar boon dit klinkt toch veel te makkelijk’ 
‘Sla je hebt mij het woord makkelijk niet horen noemen, maar 1 ding weet ik zeker, een hele hoge druk aan jezelf opleggen, de druk des levens zoals jij het noemt, gaat niet echt helpen’ 

De Sla kwam tot stilte en liet alles op zich inwerken. De boon dacht aan hoe hij 1 van zijn blaadjes, of misschien wel meer kon omvormen tot een kropje. Alleen de gedachte al zorgde voor te veel druk, andere keer misschien.