En we schakelen over naar…

Het is stil in het bos, in de verte krast een kraai en iets dichterbij hoor ik een specht tikken op een boom. Ik probeer te kijken of ik m kan zien, maar de duisternis heeft zich al ingezet en dus doe ik het met het geluid. Als ik me vervolgens weer in beweging zet komt daar het geluid van mijn voeten neerkomend op het nog relatief verse bladerdek bij. Tsssp tssp tssschp, ik baan mij verder het bos in. Het wordt een korte wandeling, want zo fit voel ik mij niet. Het is bijna een december traditie, zo gauw het teeltplan voor het komende jaar zo goed als klaar is, zegt mijn lichaam even ho. Wel maar 1 keer want de meerdere ho’s zijn voor de kerstman weggelegd. 

Inmiddels ben ik weer op de bank neergestreken in mijn boshuisje en hoor ik buiten het roodborstje alarmgeluiden maken, iets of iemand komt te dichtbij. Het geluid van mijn voetstappen heeft plaatsgemaakt voor het getik op het toetsenbord. Voor de rest is het stil, het is winter nog geen 17 uur en het is al donker. “Aan de ene kant” vind ik de winter heel prettig, het geeft mij de kans op even gas terug te nemen en niet 5 volle lange dagen met groente telen bezig te zijn, tijd voor bezinning, iets waar de winter misschien wel voor gemaakt is. Maar of ik daar goed in ben is dan weer een ander verhaal.
Daarmee aangekomen “aan de andere kant”, vind ik de winter soms best ingewikkeld. Er is ineens heel veel tijd om andere dingen te doen, maar waar heb ik nou eigenlijk zin in? De winterse ongemakken zijn mij zeker niet vreemd, ik ken ze heb ze eerder ontmoet, maar soms ben ik ze wel gewoon beu. Mijn hoofd weet er geen raad mee. En daarmee wijs ik misschien ook wel één dingetje aan, mijn hooft wil zoveel, maar voor de echte nieuwe helpende inzichten mag ik nog wat meer gaan voelen soms. En oké ik heb afgelopen weken zeker ook wel gevoeld, maar als ik dan wat voelde wou mijn hoofd meteen weer duiding. En dus schakelen we nu live over naar onze correspondent gevoelens: 
“ja dankjewel hoofd, ik sta hier in het epicentrum van heel veel emoties, het is een komen en gaan. Op zich heel menselijk, iedereen heeft emoties en het is altijd de vraag mogen ze er zijn, van wie zijn ze en waar komen ze vandaan? Hele natuurlijke vragen, maar niet allemaal even makkelijk zo 1 2 3 te beantwoorden. Het hoofdelijke antwoord kan een afleidend effect hebben, ga maar eens voelen: Wat is daar echt, en dan heb ik het niet over de 2 pizza’s van gisteravond, maar wat voel je nu, en nu, en nu?. Ik ga t allemaal nog even doorvoelen, terug naar de studio, t hoofd.”

Het leven is wonderlijk, vaak kan ik er vol van genieten en straal ik er lekker op los. Iets wat ik overigens lang niet altijd door heb. Muziek is een belangrijke factor in dat heerlijke leventje, meezingen en dansen met lekkere muziek, nerden bij het creëren van een mooie doorstart in een playlist, achter een piano gaan zitten, lekker improviseren en samen zingen in het hele fijne Splash koor. Het geeft me energie en ik kan me helemaal in m’n hum voelen. Ik kan dit ook hebben in de natuur, al wandelend of op de fiets. Ook het samen zijn met fijne mensen is heel waardevol, delen, lachen, chillen, knuffelen en wat er dan ook mag gebeuren.
Maar voor dit alles geld ook, de tegenhangers kunnen ook fijn zijn: ik kan genieten van de stilte, rust na een lange tocht is heerlijk en tijd voor mezelf heb ik nodig. Soms is het alleen even zoeken naar de juiste balans. Dat die balans in zomer en winter anders is staat vast, elk seizoen zo zijn uitdaging. Nu in de winter weet ik soms gewoon even niet, kan ik me niet altijd over geven aan de rust, de rust die er in de winter zo bij hoort. 

Eén week later

De zon is doorgebroken, de winter lijkt nu echt te gaan beginnen. De lucht is strakblauw en temperaturen zakken. Ik voel me weer een stuk fitter dan vorige week en heb zowaar weer wat klussen kunnen afstrepen. Het is lekker om iets te kunnen afstrepen, soms vraag ik mezelf ook af waarom was ik er niet eerder aan begonnen. En ja het is winter en de rust hoort er ook bij, niksen mag ook, maar ja soms makkelijker gezegd dan gedaan. En dus schakelen we nog even snel over naar onze sportverslaggever:

‘We kijken op dit moment naar de kampina, een prachtig mooi gebied, en daar loopt Rick sloot, hij heeft een lekkere tred en is enkele weken geleden begonnen met hardlopen. In het verleden heeft hij dat weleens vaker gedaan, maar nu lijkt het toch serieuze vormen aan te nemen. Vorige week was een mindere week, toen beëindigde hij nog vervroegd zijn training, maar vandaag zit hij er lekker in. Met mooie passen beweegt hij zich door de bossen. Hier gaat hij links af waarbij hij aankomt in de zand-passage. De zand-passage die onderdeel is van het vennen en duinen landschap. Het is iets zwaarder lopen, daar een heuveltje op en vervolgens weer naar beneden. Hij is 2 km onderweg, de laatste km werd afgelegd in 5 minuten en 46 seconden, terug naar jou!.’
Ja dankjewel. Zo hoor je maar weer, stil zitten is een kunst.

Buiten is het 6 graden, binnen is het gelukkig warmer. Ik moet lachen om mijn eigen creativiteit en vind het lekker om dit zo met jullie te delen. Een bericht met inhoud en diepgang, geschreven in 2 verschillende weken, en dat is het leven. Klimmen naar hoogtepunten en soms afglijden naar een diep niemands dalletje.