Dromen en niksen

Vrijdagochtend, ik word wakker en denk na over welke dromen ik afgelopen nacht allemaal heb beleefd. Het zijn flarden die naar boven komen. Zo was ik terug in Zeeland, de plek waar ik bijna 5 jaar op een tuinderij heb gewerkt. Ik bevond me daar aan de Noordweg in Middelburg op t erf van de buurman, daar in de machineschuur zag ik een cultivator staan “met” verkruimelrol, de cultivator die in werkelijkheid op mijn verlanglijst staat op mijn huidige werkplek. Voor de machineschuur lag speelgoed in het al enigszins hoge gras, ik ging het opruimen en gooide het op hopen in de schuur, zo kon ik later het gras ongestoord daar gaan maaien. Ik was daar met meer mensen, wie die mensen waren weet ik niet meer, net als de exacte verhaallijn van deze droom, ik was daar, maar hoe ik daar kwam en weer weg ging weet ik niet meer. Ik weet wel dat de desbetreffende cultivator “met” verkruimelrol door mij niet geschikt werd geacht, maar 1 rij tanden, dat was toch echt te weinig. In wakkere toestand ben ik t daar geheel mee eens. Het is bijzonder welke details blijven hangen bij dromen, maar sinds ik ze een beetje bij hou, heb ik het idee dat ik er wel meer onthoud. Zo was dit niet de enige droom van vannacht, ik was ook in mijn ouderlijk huis in Lengel, daar waar ik laat aan kwam in slaap viel voor de tv, en toen ik wakker werd midden in de nacht om 3 uur, was mijn eerste gedachte dat het een te korte nacht in bed zou worden. Ik werd echter snel afgeleid van die gedachte, er stonden deuren open naar de gang de keuken en ook de deur in de bijkeuken naar buiten. Buiten was het donker en ik verweet mij zelf niet wetende hoe ik in deze situatie was thuisgekomen dat ik de deuren niet op slot had gedaan. Nu was er ingebroken, tenminste dat was het gevoel wat er in mij ontstond. Veel verder ging de droom niet. 
Naast deze dromen zat ik ook nog in de Auto met een mede Splash-koor-lid op zoek naar een glasbak en was er een fragment van een knuffelige playworkshop op een locatie die me aan verschillende plekken deed denken, maar nu in wakkere toestand zijn deze dromen verder weg.

Ik zit op de bank met mn laptop op schoot dit weg te tikken. Buiten hoor ik de vogels zingen. Het is eind januari en de winter is in volle gang, maar tekenen van het naderende voorjaar worden toch langzaam alweer zichtbaar. De hazelaar bloeit, groen gelige slierten wapperen in de wind en soms als je er op het juiste moment bij bent dan glipt er een wolkje stof uit. Tussen 5 en 6 uur in de avond is het al niet meer pikke donker en de vogels zingen, zeker bij iets hogere temperaturen, toch wat uitbundiger. In de kas komen de eerste raapstelen van dit jaar alweer boven en liggen de kapucijners al te kiemen in de opkweekbakken. Het voorjaar is onderweg, maar is er nog niet.

Ik zit nog echt in de winterdienstregeling, 3 dagen werken, 4 dagen weekend. Een natuurlijk winterritme, ik heb niet de energie om meer te werken, afgelopen dinsdag was ik niet vooruit te branden, weinig energie en zin om hard aan t werk te zijn. Nu is het weekend en hoef ik in feite niks. Januari is echt een maand om te niksen, er hoeft niks. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik ben een nieuw experiment gestart om mijn schermtijd verder naar beneden te brengen, mijn dagen wat anders in te delen. Het is een zoektocht, soms is het zo makkelijk om te verdwalen in instagram reels, youtube filmpjes en zoveel meer wat er op t internet te vinden is. Het is tijdverdrijf, wellicht afleiding, dopamine shots en zo zijn er nog wel wat stempels op te drukken. Soms is het voor even prima, maar het wordt te veel. Dus nu ben ik begonnen aan een nieuwe poging het aan banden te leggen. Vandaag lukt dat tot nu toe aardig, nadat ik mijn dromen in gedachten was nagelopen ben ik op de bank gaan zitten en lekker gaan lezen. Het is het lezen dat me dan nu dan ook weer aan het schrijven heeft gebracht. Ik schreef gisteren voordat ik in bed stapte en na dat ik had gemediteerd op een briefje wat ik vandaag, vrijdag, wil doen, wil bereiken. Lezen staat bovenaan de lijst vandaag, dus daar ben ik al lekker op weg. Verder wil ik vandaag schoon maken, een beetje orde scheppen in huis, t is weer nodig, zeker geen favoriete hobby maar wel eentje die je, als alles aan kant is, een voldaan gevoel geeft. Ik schreef op mijn briefje muziek, zonder het verder te definiëren, maar deze dag zal wat muziek met zich meebrengen. En net als gisteren schreef ik ook weer het woord ‘Niks’ op. Ook vandaag wil ik me weer in de stilte, het moment laten zakken. In heb moment zijn en proberen te zakken in mijn lichaam en t hoofd aan de kant te zetten. Een proces dat met horten en stoten gaat. Ik vind de beeldspraak van het glas met troebel water mooi. Als je er continu in roert dan blijven alle deeltjes dansen door het water en kun je er niet doorheen kijken. Zet je het glad neer dan dalen langzaam alle deeltjes naar de bodem, het water wordt weer helder, je kunt er weer doorheen kijken. Als alle gedachten zijn neergedaald, of nou ja de meeste, wat is er dan voelbaar in mij. Het wisselt van moment tot moment, gisteravond was er sterk het verlangen om tegen iemand aan te kruipen, lekker te knuffelen. Mijn huis voelde leeg, mijn lijf aangeraakt door eenzaamheid, geraaktheid. Toen ik vervolgens ging mediteren en zocht naar de aanwezige liefde in mijzelf, voelde ik mijn lichaam tintelen, vooral mijn handen was de energie voelbaar, zonder het te hoeven definiëren kon ik ervan genieten. De ene werkelijkheid nam even plaats voor de andere. Dankbaar dat ik de ruimte neem om te voelen. Iets wat ik nu, vrijdagochtend bijna middag, nog maar eens ga doen, het is weer even tijd voor niks.

En terwijl ik de laptop aan de kant zet hoor ik in mijn hoofd de stem van Chris van de Weide: wat voel je nu in dit moment, en nu, nu…
 ………en nu?