De Railcateraar

Vroeger was er een man in de trein met een karretje, een smal karretje dat langzaam door de gangpaden schreed. Kannen met koffie en flesjes frisdrank. Het exacte assortiment weet ik niet meer, ik was nog klein en zo vaak ging ik ook niet met de trein. Één ding weet ik zeker dat nog niet in dat assortiment zat: opladers voor de mobiel.

Tegenwoordig zijn de railcateraars jongeren die er een leuk bijbaantje aan hebben, tenminste dat neem ik aan. Want hele dagen dat werk doen lijkt me nou niet echt een droombaan.

Railcateraars, te herkennen aan met de rugzak met slangen tanks en koekjes, zijn er in allerlei soorten. De verlegen types die heel zacht bij binnenkomst iets roepen en dan heel stilletjes voorbij lopen, de luidruchtiger types die zich uitgebreid aankondigen en vervolgens zo door t gangpad lopen: “koffie, thee? … koffie? … iets te drinken? Koffie, thee, frisdrank, gevulde koek.”
Soms koopt er iemand wat, maar heel vaak zie ik de rugtas met evenveel inhoud de coupe weer verlaten. Kan aan mij liggen, misschien vind er in de spits wel gretig aftrek plaats?
Het wonderlijkste van alles is nog wel het gedrag van de reiziger. Af en toe een knikje, een: “nee dankje”, maar vaak vind er geen verandering in gedrag plaats. Iedereen gaat door waar die mee bezig was, en kijkt vooral NIET naar de de jongen of meisje met de rugtas.
Hoe anders is dat met de conducteur, dan komt iedereen in beweging. En als je in slaap gevallen bent zorgt de conducteur wel dat je tot actie overgaat.
Dat zou die railcateraar nou eens moeten proberen!